يَشَاء . . . « 1 » ؛ و اگر خدا روزى را بر بندگانش فراخ گرداند ، مسلّما در زمين سر به عصيان بر مىدارند ، لكن آنچه را بخواهد به اندازه‌اى فرو مىفرستد . در برخى موارد ديگر ، اگر نزول را به معناى فرود آمدن يا فرود آوردن بدانيم ، نارسا و نامتناسب بلكه غلط است مانند نزول آهن ، نزول كنز ، نزول لباس ، نزول چهارپايان ، در اين موارد معيناً بايد به معناى خلق كردن يا عطا كردن ترجمه شود ، هر چند تعبير نزول با توجه به والائى و بلندى مرتبه و مقام خداوند مىباشد . « 2 » چگونگى نزول قرآن از جمله بحث‌هاى جالب و شگفت‌انگيز علوم قرآن بحث چگونگى نزول قرآن است ؛ آيا معانى و مطالب قرآن به طور مجرد از جانب خداوند بر پيامبر وحى گشته و انتخاب الفاظ و شيوه بيان به خود

--> ( 1 ) . سوره شورى ، آيه 27 . ( 2 ) . البته در توجيه موارد استعمال نزل توجيهات ديگرى شده است كه به دو مورد اشاره مىكنيم : الف . در ماده نزل چنين آمده است : « و إنزال الله تعالى نعمه و نقمه على الخلق و إعطاءهم إياها و ذلك إمّا بإنزال الشىء نفسه كإنزال القرآن و إمّا بإنزال أسبابه و الهداية إليه كإنزال الحديد و اللباس و نحو ذلك » راغب اصفهانى ، مفردات ، ص 799 ؛ ب . علامه طباطبايى ، در تفسير الميزان ، ج 19 ، ص 172 ، چنين مىگويد : « إنَّ تسميةَ الخلق فى الأرض إنزالا إنّما هو باعتبار أنَّه تعالى يسمّى ظهور الأشياء فى الكونِ بعد ما لم يكن إنزالا لها من خزائنه التى عنده و من الغيب إلى الشهادة ، قال تعالى : و إنْ مِن شىء إلّا عندنا خزائِنُه و ما نُنَزِّلُه إلّا بِقَدَر معلوم ، ( سوره حجر ، آيه 21 ( .